Anderhalve maand geleden moesten we onze hond Benjy laten inslapen. Nadat hij goed leek hersteld van de tumoroperatie, bleek er sprake van uitzaaiingen. Hij verzwakte snel. Arm beestje. Dit gaf natuurlijk veel verdriet binnen ons gezin, we waren allemaal van slag. Door mensen om ons heen werden we getroost met de woorden dat we Benjy nog een paar mooie jaren en veel liefde hebben kunnen geven, nadat hij al veel in zijn leven had meegemaakt. Dat is natuurlijk fijn om te horen. We hebben zelf ook mogen ervaren hoe zijn vertrouwen in ons groeide, hoe hij uit zijn schulp kroop en steeds vrijer werd. Wat een compliment is dat!
Tegelijkertijd zijn we ons ook gaan beseffen hoeveel Benjy ons gebracht heeft. Hij was in ons leven gekomen in een periode dat we het zelf moeilijk hadden. Niet alleen is hij een vriend en speelkameraadje geweest. Ook heeft hij ons ertoe gedwongen om elke dag naar buiten te gaan en te wandelen. En dit heeft gewoon therapeutische waarde gehad. Ik heb duidelijk gevoeld hoe goed me dit deed. Hoe ik elke dag meer behoefte kreeg om naar buiten te gaan en te lopen. Hoe ik me een ander mens kon voelen als daarna weer thuis kwam. Dat ik beter in mijn vel ging zitten en weer meer kon dragen. Benjy heeft met ons meegelopen op ons levenspad op het moment dat we dit het hardste nodig hadden. En daar zijn we hem ontzettend dankbaar voor.