Op mijn vrije middag wandelen met de hond. Een goed vooruitzicht, tenzij het de hele dag regent. Dus op het moment dat ik zie dat het zonnetje doorkomt, pak ik mijn kans en gaan we lopen. We zijn nog geen 5 minuten onderweg, of het begint weer te regenen. Daarna dikkere druppels, hagel en zelfs onweer. Even balen, maar zo erg is het eigenlijk ook weer niet….
Ik realiseer me dat in de natuur hetzelfde gebeurt. Net op het moment dat je denkt dat de lente is begonnen en alles gaat ontwaken, groeien en bloeien, komt er toch weer een periode van vorst en kou. Echter de natuur laat zich hierdoor niet weerhouden. Niet het hoofd laten hangen of opgeven. Maar aanpassen en doen wat nodig is. Hierdoor krijgen andere planten misschien een kans, die beter gedijen bij deze temperaturen. En volgende keer weer gewoon opnieuw proberen, als de omstandigheden beter zijn.
Ja, natuurlijk heb ik het ook over mezelf. De metafoor is duidelijk. Hoop waarvan ik dacht dat die er was, blijkt een illusie. En voor kansen die ik zag, blijkt het niet de goede timing. Tegelijkertijd geeft dit ook weer ruimte voor andere dingen. Dus in plaats van verder uitstellen, ga ik nu echt starten met mijn praktijk. Niet opgeven, maar doorgaan. Want ik weet dat ik dit kan. En ergens gaat het zonnetje wel weer schijnen. Ondertussen heb ik het koud, is mijn broek nat tot boven mijn knieën en heb ik een bange hond. Maar hoe lekker is het dan om thuis te komen, waar het warm is en een kopje koffie beter smaakt dan ooit.